Je herkent het vast wel
Het gevoel dat gesprekken stroever verlopen. Dat iedereen doet wat hij moet doen, maar niemand echt verder komt. Dat je blijft hangen in ‘volgens het boekje’ in plaats van werken aan gezamenlijke ambities. De vraag die dan boven komt drijven: waarom halen we niet uit dit contract wat we ervan verwachtten?
Waarom die groene dashboards zo misleidend zijn
Het probleem zit niet in het dashboard. Het probleem zit in wat je niet meet. Meten jullie of de leverancier meedenkt over kostenbesparingen? Hoe soepel kleine aanpassingen worden opgepakt? Of er vertrouwen is tussen de teams in de uitvoering? Of jullie governancestructuur nog past bij de koers van jullie organisatie? Waarschijnlijk niet. Want dat staat meestal niet in KPI-modellen.
Intussen ontstaan gedragspatronen. Het werken 'volgens het boekje' neemt toe. E-mails worden formeler. Verzoeken worden beoordeeld op 'staat dit in het contract?' in plaats van 'helpt dit onze gezamenlijke doelstelling?' Wat bedoeld was als strategische samenwerking verschrompelt tot een transactionele relatie.
Waarom je het zelf vaak niet ziet
Omdat jullie er middenin zitten. In de dagelijkse hectiek is nauwelijks tijd om uit te zoomen. Je bent bezig met KPI sturing, operationele brandjes blussen en budgetrondes. En als er wél wordt gekeken, dan kijken we vaak eerst naar de ander: 'De leverancier moet pro actiever zijn' of 'De opdrachtgever moet duidelijker zijn.'
Maar de échte vraag is: past de manier van samenwerken nog bij waar je samen naartoe wilt?
Een contract is geen garantie voor succes. Samenwerking is dat wel, mits je elkaar durft aan te kijken.
Jesse Manenschijn-Ghuijs
Wat helpt om dit patroon te doorbreken
Doorbreken begint bij inzicht. Niet door extra controle, maar door het gesprek te voeren over wat er onder de oppervlakte speelt:
-
Waar lopen strategie en uitvoering uit elkaar?
-
Welke risico’s worden niet uitgesproken?
-
Waar zijn aannames ontstaan die samenwerking beperken?
-
Welke verwachtingen worden niet meer gedeeld?
Als dit op tafel komt, ontstaat ruimte om opnieuw te bouwen aan een samenwerking die werkt. Vaak blijken beide partijen dezelfde irritaties te hebben. Alleen niemand zegt het hardop.
Voorbeelden uit de praktijk
- De bierbrouwer en hun soft-servicepartner
Bij een marktconformiteitstoets keken wij verder dan tarieven en prestaties. Wij brachten de samenwerking systematisch in kaart en maakten zichtbaar waar het echt knelde. Dit leidde tot concrete verbeterpunten én een vernieuwde ambitie waar beide partijen energie van kregen. -
De bank en hun managing agent
Tijdens een sourcingtraject onderzochten wij welk contractmodel écht paste bij de ambities van de organisatie. De wens was een strategisch partnerschap, maar governance, rolverdeling en besluitvorming waren nog sterk transactioneel ingericht. Door dit expliciet te maken werd duidelijk wat er moest veranderen. Het resultaat: een uitvoerbaar contract dat bijdraagt aan de samenwerking in de dagelijkse praktijk.
Twee praktische tips om morgen al te starten
- Start bij jezelf in het sourcingtraject
Kijk niet alleen naar wat je van een leverancier verwacht, maar ook naar je eigen organisatie. Past je governancestructuur bij het contractmodel dat je voor ogen hebt? Wat is je echte risicobereidheid? Hoe ga je beslissingen nemen? Een perfect contract werkt niet als de interne organisatie er niet op is ingericht. -
Plan een jaarlijkse relatie-check
Net zoals je auto een APK krijgt, verdient je samenwerking een jaarlijkse check. Niet als bureaucratische verplichting, maar als moment om samen te kijken: zitten we nog op koers? Sluiten onze ambities nog op elkaar aan? Welke obstakels accepteren we stilzwijgend? Zo voorkom je dat kleine irritaties uitgroeien tot grote problemen
Van groen-op-papier naar écht groen
Het watermeloeneffect is omkeerbaar, zodra je het erkent en bespreekbaar maakt. Sta je voor een vraagstuk in je facilitaire samenwerking of sourcing? Dan denk ik graag met je mee.
