Om dit soort vragen te kunnen beantwoorden is er taal nodig. Taal om over leren van gedachten te wisselen, impliciete aannamen te expliciteren en diversiteit inzichtelijke te maken. De Language of Learning is zo’n taal. Samengevat bestaat de Language of Learning uit drie instrumenten: Leervoorkeuren, Denkgewoonten en Leerlandschappen.
Leervoorkeuren geven je meer inzicht in de manier waarop en de context waarin je graag leert. Maar het kan dus ook inzicht geven in de manier waarop een bepaald team of een bepaalde (functie-)groep leert. Bovendien kan het inzicht geven in de patronen in de organisatie. Hoe leert de organisatie eigenlijk?
Denkgewoonten geven je meer zicht in de manier waarop je met het oplossen van vraagstukken omgaat. Ook hier kan gekeken worden naar team en organisatieniveau: is eigenlijk voor deze doelgroep of voor onze organisatie alles wel leerbaar? De achterliggende gedachte is dat bepaalde kwaliteiten een achterkant hebben. Dat die achterkant voor problemen zorgt is logisch, maar het is niet altijd verstandig dit te ontwikkelen. Mensen die héél goed zijn in de analyse van complexe cognitieve vraagstukken, kunnen ook wat méér moeite hebben met het verbinden met anderen. Maar ga je dat verbinden daadwerkelijk ontwikkelen, dan gaat dat ten koste van de scherpte. Mensen kunnen heel goed zijn in het ordenen en wellicht wat minder creatief, maar ga je eigenzinnigheid en creativiteit ontwikkelen, dan gaat dat ook ten koste van het herleidbaar zijn. Onder beide ordeningen liggen leerscans waarmee je op een gemakkelijke manier jouw eigen leerprofiel in kaart brengt. Of waarmee je dus zicht krijgt op het leren van een team of een organisatie.
Je kunt de scans downloaden via leerscan.nl
