Napoleon

Napoleon is een goed voorbeeld van Groens interesse in historische figuren en de manier waarop hij deze in een eigentijdse context plaatst. Het portret van Napoleon is niet zomaar een traditionele weergave van de Franse keizer, maar lijkt eerder een diepgaande studie van de complexiteit van macht, ambitie en de menselijke drijfveren die aan zulke figuren ten grondslag liggen. 

In dit werk kan Groen verschillende aspecten van Napoleon hebben onderzocht: zijn roem als briljant militair strateeg, zijn onstilbare ambitie om Europa te veroveren, maar ook zijn uiteindelijke val en ballingschap. Groen zou met zijn verfijnde technieken en aandacht voor detail deze verschillende lagen in Napoleons persoonlijkheid hebben willen vastleggen. 

Het is mogelijk dat Groen Napoleon niet alleen afbeeldt als een historische held of schurk, maar als een menselijk figuur vol tegenstrijdigheden. Afhankelijk van de gebruikte techniek (schilderij, sculptuur, etc.), kan Groen in dit werk gespeeld hebben met licht, schaduw, en textuur om die gelaagdheid van betekenis naar voren te brengen. Het beeld van Napoleon zou tegelijkertijd een eerbetoon aan en een dissectie van zijn nalatenschap kunnen zijn, waarbij Groen de complexe relatie tussen macht en menselijkheid onderzoekt.